Oké, nog eentje dan

De afgelopen weken stonden in het teken mensen met een angst-dwangstoornis. Ik ben enorm geïnspireerd door deze mensen. Ze hebben het zo zwaar gehad en zijn nu zo stoer om mij hun verhaal te laten vertellen. Hun leven is niet het makkelijkste maar dit laat wel zien hoe goed zij in het leven staan. Toch zestien keer dat lichtknopje weer aan- en uitzetten, of toch weer alles recht leggen. Het is een proces waar je elke dag mee bezig bent. En niet voor vijf minuutjes, nee de hele dag lang.

Toch zijn de afgelopen paar weken ook heel confronterend geweest voor mij. Ik ben best snel gevoelig om angstig of depressies te worden. Dit zit ook in de familie en dat is niet gek. Want wat ik ook heb geleerd deze afgelopen weken, is dat depressie en angst-/dwangstoornissen erfelijk zijn. Dat dit onderwerp zo confronterend zou werken voor mij had ik eigenlijk niet verwacht. Ik schrok daar wel een beetje van.

Bij mij uit het zich bijvoorbeeld heel erg in het feit dat als er iets aan de linkerkant van mijn lichaam gebeurd, ik dat ook aan de rechterkant moet doen. Dit heb ik al heel lang, zo heeft een vriendin mij ooit twee keer met een woordenboek ‘geslagen’ omdat het anders niet ‘goed voelde’. Bij mij is het gevoel na een paar minuten wel weer weg maar ik kan me nu zo goed voorstellen hoe dat voelt.

Ik heb zo veel respect voor de mensen die ik heb mogen spreken. Mijn doel was om het stigma te doorbreken. En ik als twintigjarige student kan die taak natuurlijk niet op me nemen maar elk begin is goed. Veel mensen hebben geen idee hoe een dag of hoe het leven van een “dwanger” of van iemand met hypochondrie er uit ziet. Daarom hoop ik dat jullie er nu een beetje achter zijn gekomen. Ik in ieder geval wel. Zo heb ik geleerd dat je met een strakke structuur en een goed opgesteld preventieplan een hele normale dag kan hebben. Een paar uur slapen kan ook goed werken, of de angsten in een boekje opschrijven en die continu herhalen zodat je je er op een gegeven moment niet meer aan stoort.

Wat begon als een schoolopdracht werd iets waar ik continu mee bezig was. Als ik niet achter mijn laptop zat om te schrijven, zat ik wel mensen te bellen, of dacht ik er in ieder geval over na. De schoolopdracht zit er nu op, maar ik heb besloten om door te gaan met Angsten Genoeg. De site dwang.eu heeft mij benaderd om stukjes voor hun te schrijven en hun te helpen met filmpjes maken. Deze kans neem ik natuurlijk met beide handen aan. Jullie zijn dus nog niet van me af! Bedankt voor het lezen van Angsten Genoeg. Bedankt voor de mooie woorden, de steuntjes in de rug die ik af en toe nodig had en de inspirerende ideeën.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s