HILDE

Maandenlang je huis niet uit kunnen omdat je niet durft. Niet gezellig met je familie of vrienden uitstapjes maken, en het winkelcentrum is al helemaal een no-go area. Hilde (68) heeft al zeker twintig jaar last van agorafobie. “Het is een rotkwaal.”

Samen met nog ongeveer 7000 anderen heeft Hilde agorafobie. De letterlijke betekenis van het woord agorafobie komt uit het Grieks (agora is markt en fobie betekent vrees). Agorafobie is het tegenovergestelde van het beter bekende claustrofobie. De populaire naam is pleinvrees. Maar komt het enkel en alleen voor bij pleinen? Nee, Hilde heeft het bijvoorbeeld ook in het gemeentehuis of in een winkel. “Ik beleef het als een soort hoogtevrees, maar dan op de grond. Het overvalt je zomaar.”

Hilde heeft vroeger de hele wereld rondgereisd en is vaak verhuisd maar het is moeilijk te diagnosticeren wanneer de agorafobie begonnen is. Zo erg als nu, is het nooit geweest. “Ik heb gehad dat ik niet eens van de bank naar de keuken durfde. Ik was angstig in mijn eigen huis.” De pleinvrees is terug te leiden naar een jeugdtrauma. Namelijk naar haar incestverleden. De incest zelf heeft Hilde kunnen verwerken bij een psychiater, maar de angststoornis blijft.

  ‘Stel je niet aan’

Wiebelbenen, hartkloppingen en niemand die mag merken wat er aan de hand is, zo voelt Hilde zich wanneer zij een aanval krijgt. “Het is voornamelijk een vorm van hyperventilatie. Je wordt ontzettend op jezelf gericht, en je voelt je heel erg alleen. Alsof je afgesloten bent van de wereld.” Het beperkt Hilde ook dusdanig dat het soms boosheid en depressiviteit veroorzaakt. Dit is voornamelijk vanwege het isolement en het onbegrip. “Vaak wordt er gezegd ‘stel je niet aan’ of ‘het zit tussen je oren’. Maar als je het niet kent, kun je het niet begrijpen.” Schaamte bracht het met zich mee en in het begin heeft Hilde er veel over gelogen. Ze durfde er niet voor uit te komen. Hilde liep toen met een rollator, maar vertelde mensen dat de rollator nodig was doordat ze last had van haar heup. “Op een gegeven moment heb ik gezegd: Nee ik moet met een rollator lopen door mijn agorafobie.”

  ‘Ik kom niet verder dan het einde van de straat’

Een verleden van zeven jaar poliklinische psychiatrie heeft Hilde achter de rug. Niet alleen voor dit probleem, maar voor een combinatie van problemen. Speciaal voor de behandeling van de agorafobie is ze drie jaar geleden op zoek gegaan naar een homeopaat. “Dit omdat ik geen zware medicatie wilde slikken.”

©flickr. Koken is een uitweg voor Hilde

©Flickr. Koken werkt als een uitweg voor Hilde

In diezelfde periode raadde de Angst, Dwang en Fobie stichting (ADF) cognitieve gedragstherapie aan. “Daarvoor ben ik vier keer bij een psychiater geweest, en toen meende ik dat ik daar wel thuis verder mee kon gaan.” Omdat Hilde geen nieuwe medicatie wilde, is ze gestopt bij de psychiater. Nu neemt ze alprazolam, een halve als basis. Maar in geval van nood neemt ze onmiddellijk een hele en soms wel meer. Saridon neemt ze ook dagelijks, maar toch merkt Hilde dat het niet genoeg helpt.

  ‘In een taxi ben ik niet bang’

Hoe dealt Hilde nu met haar agorafobie? Moedeloos voelt ze zich. “Ook doordat ik niet meer rook, merk ik dat de wereld me te klein wordt. Eerst kwamen veel mensen langs om met me te roken, maar dat is niet meer zo.” Haar sociale leven is verminderd. “Ik heb energie over, ik wil kunnen wandelen. Maar ik kom niet verder dan het einde van de straat.” Het schrijnende is het isolement waarin je terecht komt. Wel heeft Hilde een WGV taxi. Hiermee zou ze zelfs naar de andere kant van het land kunnen reizen. Maar waarom kan dat dan wel? “In een taxi ben ik niet bang. Dat is namelijk een kleine wereld. Het is de wereld daarbuiten die zo beangstigend is.” Daarnaast heeft ze ook zes uur per week PGBhulp ter ondersteuning van boodschappen. Werken in de tuin, of een wandeling doet ze met die hulp. “Daar ben ik erg blij mee.”
Het feit dat Hilde erg van lezen houdt, en dat ze een grote tuin heeft, helpt ook. “Ik ben zo afhankelijk van de PGBhulp. De agorafobie beïnvloedt me in alles.”

Hilde durft nu alleen naar winkels en denkt dat de homeopathie daar zeker in bij heeft gedragen. Maar helemaal opgelost is het nog niet. Hilde wil nu graag EMDR proberen. Dit is een methode die wordt gebruikt bij trauma’s en fobieën. “Dit ga ik proberen bij een psycholoog en niet bij een psychiater. Want dan zal ik toch aan de medicijnen moeten.”

Hilde is via de ADFstichting groepen gaan begeleiden. “Ik lieg er niet meer over, het verdoezelen is weg. Maar als ik nu lichamelijke verschijnselen heb, wil ik me alsnog verstoppen en hoop ik dat niemand het ziet.”

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s