JACOMIJN

“Wat is dat gekke bultje onder mijn oksel? Heb ik dat ook aan de andere kant? Nee, het is niets. Maar ik ben er toch niet zeker van, ik ga toch nog een keer controleren.” Deze gedachten spoken dag in dag uit rond in het hoofd van Jacomijn (38). “Ik heb kanker, wat als ik echt kanker heb?”

Jacomijn heeft een dwangstoornis met hypochondrische ondergrond. Jacomijn is niet de enige. Ongeveer 4 tot 9% van de Nederlanders heeft last van hypochondrie. “Mijn hele leven dwang ik al. Ik denk dat ik een jaar of elf was.” Jacomijn controleerde haar lichaam meerdere keren per dag. Die nieuwe moedervlek, hoe vaak ze naar het toilet ging, overal zat een focus op. “Ik kon geen dag zonder te denken dat ik ziek was.”

‘Ding dong, je vraagt nu te veel van jezelf. Dan moet ik mezelf echt rust geven’

Een quote die Jacomijn helpt de dag door te komen

Een quote die Jacomijn helpt de dag door te komen

Net na dat Jacomijn kinderen kreeg, werd de angst nog erger. Haar kinderen konden nog niet eens de hoek om zijn of Jacomijn dacht al dat er wat was gebeurd. “Ik had continu de gedachte dat mijn kinderen dood zouden gaan. Verschrikkelijk was het.”

“Ik maakte nooit een normale nacht. Ik durfde niet te gaan slapen.” De angst dat er iets met haar kinderen zou gebeuren, maakte haar gek. Elke nacht keek ze wel of haar kinderen nog leefden. Na zeven maanden in therapie te zijn geweest in het Marina de Wolfcentrum is ze daar bijna helemaal van af gekomen. “Ik ging ’s nachts niet meer kijken, ook al dacht ik dat wanneer ik niet zou kijken ze niet meer zouden ademen. De angst die erbij zit, moet je verdragen.” De angst wordt dan minder. Het gevoel gaat naar een hoogtepunt en bouwt zich dan langzaam af. “Ik ervaar het ‘niet kijken’ nooit als een succeservaring. Ik heb het gevoel namelijk wel elke keer als ik wakker word. Maar je wordt op een gegeven moment sterker dan je dwang. Je gaat niet meer controleren.”

Door exposure therapie en cognitieve gedragstherapie gaat het met de hypochondrie van Jacomijn steeds beter. “Ik moest filmpjes kijken van mensen die ziek waren. Toen dacht ik: ‘Ben ik hier nou zo bang voor?’ Het gevoel is heel ongrijpbaar. Het komt naar boven als ik overladen word, te veel werk.” De angst werkt als een soort alarmbel voor Jacomijn. “Ding dong, je vraagt nu te veel van jezelf. Dan moet ik mezelf echt rust geven.”

      ‘Het is maar informatie’

Vroeger ging Jacomijn elke week naar de dokter. Dit is door haar therapie ook minder geworden. “Bij mij is het op een gegeven moment afgebouwd. Ik weet best wel wanneer ik me echt zorgen moet maken en wanneer er niks aan de hand is. Voor die gevoelens ga ik niet meer voor naar de dokter.” Na jarenlang regelmatig naar de dokter gaan, is Jacomijn nu een halfjaar niet geweest.

Toch heeft Jacomijn nog steeds periodes dat ze niet van haar dwang wint. “Laatst heb ik drie weken lang niet van de angst gewonnen. Ik had het heel zwaar toen.” Na die periode komt de dwang naar boven. Het constant controleren. Na drie weken zo gespannen geweest te zijn, kan je sommige dingen niet meer loslaten. “Ik heb dan heel veel last van herhalende handelingen. Het maakt niet uit wat het is. Ik kan bijvoorbeeld heel vaak de deur dichtdoen, mijn handen natmaken en de lichtknopjes uitdoen.”

Tijdens de therapiesessies maakte Jacomijn veel gebruik van het G-schema. Gebeurtenis –> gedachten –> gevoelens –> gedrag. Een voorbeeldje voor Jacomijns situatie: gebeurtenis: je wordt wakker –> gedachte: mijn kinderen zijn dood –> gevoel: bang, angstig, –> dan zet je er een gedachte er tegenover die jou weerhoudt bij je kinderen te gaan kijken of niet naar de dokter te gaan. “Ik heb op een gegeven moment een boekje gemaakt met helpende gedachten. Dat waren gedachten die me weerhielden van mijn dwanghandelingen.” Dit boekje helpt Jacomijn te dealen met haar hypochondrie.

Tijdens het televisie kijken en er kwam iets over ziektes, dacht Jacomijn: ‘Het is maar informatie’. “Eerst wilde ik weg zappen, zo snel mogelijk naar een ander programma.” De gedachte dat wat ze ziet maar informatie is, heeft Jacomijn heel erg geholpen. “Het is niet meer dan een televisieprogramma. Het heeft niets met mij te maken. Het is maar informatie.”

Jacomijn heeft verschillende manieren gevonden om te kunnen dealen met haar hypochondrie. Nu gaat het goed met haar. De angst om te controleren neemt steeds meer af. “Ik vertik het om me hierdoor lam te laten slaan. Maar dat betekent wel dat elke dag een uitdaging is. Een uitdaging die ik met beide handen aan wil pakken.”

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s