KEVIN

Wat deed jij op 7 mei 2009? Zelf was ik veertien jaar. Ik zat in de schoolbanken op mijn middelbare school. Bij Kevin ging deze dag als ‘zwarte dag’ de boeken in. Die mooie lentedag in mei, zette Kevin zijn leven op zijn kop. Een man komt de vergaderzaal ingelopen en Kevin weet niet wat hij moet doen. Verschillende gedachten raasden door zijn hoofd. Dit gevoel kende hij helemaal niet. “Ben ik homo? Vind ik deze man aantrekkelijk? Al deze gedachten spookten door mijn hoofd en ik wist niet wat ik er mee moest.”

©flickr

©flickr

Kevin heeft last van Homosexual Obsessive Compulsive Disorder (HOCD). Iemand met HOCD ervaart ongewilde, opdringerige mentale beelden van homoseksueel gedrag en de obsessieve angst dat anderen geloven dat je homo bent. Deze gedachten kunnen niet losgelaten worden. De gevonden antwoorden, zullen altijd in twijfel worden getrokken. Geen enkel bewijs is ooit genoeg omdat volledige zekerheid niet bestaat.

 ‘Tegen een vrouw zeggen dat je vreemde gedachten en impulsen naar mannen hebt, is niet direct de beste versiertip’

“Ik heb me tijdens de vergadering niet kunnen concentreren. In mijn lichaam voelde ik een vreemde energie ontstaan die sterker werd toen ik naar zijn voorhoofd en borst keek.” Dit gevoel werd bij Kevin niet als aangenaam ervaren en de pauze was ook een enorme opluchting voor hem. Het gevoel wat hij aanvaarde, was totaal niet te vergelijken met wat ik al tientallen keren voor vrouwen had gevoeld.” Hij wist dat hij niet op mannen viel. Het moest dus iets anders zijn, maar de verklaring was er nog niet.

De daaropvolgende maanden waren heel verwarrend. Continu moet Kevin aan mannen denken, dit gevoel had hij nog nooit eerder ervaren. Hij wist dat hij zijn leven wilde delen met een vrouw en besloot weer te gaan daten. “Tegen een vrouw zeggen dat je vreemde gedachten en impulsen naar mannen hebt, is niet direct de beste versiertip.” En weer gingen de stappen naar een relatie niet lekker. “Ik voelde me zo achteruit gaan. Van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat hoorde ik telkens het woord: ‘homo’ in mijn hoofd.” Het ging zelfs zo slecht dat Kevin alles in huis als homo aanwees. “Zelfs de tafels en de stoelen waren homo.”

“Als ik een homo hoorde praten op de radio, ging de radio uit. De televisie ging uit als er een knappe man of een homo op televisie was. Deze gedachten maakten mij gek maar ik wist niet wat er zou gebeuren als ik bleef kijken. Dus zette ik de televisie maar uit.”

“Neem eens een kijkje bij een homobar, als je zo twijfelt”, werd hem gezegd. Kevin werd hier zo bang van en ging op internet kijken wat de voorwaarden waren voor euthanasie. De gedachten waren te heftig. “Nu denk ik, kom op niet zo overdrijven Kevin. Maar op dat moment ging het zo slecht met mij. Ik wist geen andere oplossing meer.” Oplossing twee leek duidelijk: coming-outs van andere mannen te lezen. “Dit is een van de slechtste dingen die je met HOCD kan doen.”

‘Ik ben geen homo. Nooit geweest en ik zal het nooit zijn’

Het controleren en opzoeken houdt de dwang in gang. Iemand met HOCD zal altijd iets vinden in de informatie die van toepassing is voor jou. Dit zal de dwang en de angst juist versterken. “Al zijn er tweehonderd argumenten die bevestigen dat je geen homo bent, komt dat ene argument de hoek om kijken en dat toont aan dat je het wel bent. Dit is voldoende bewijs om jou op de kast te jagen.”

De stap om toch iets met een man te gaan doen, heeft Kevin niet gezet. Wel is hij pornografie gaan kijken, met mannen in de hoofdrol. Zou dit wel een uitkomst bieden? “De eerste paar keren, voelde ik bepaalde gewaarwordingen die te verwarren waren met opwinding, maar geen opwinding zijn.” Als Kevin verder keek, verdween dit gevoel en kon hij er niet meer naar kijken. Er trad een soort gewenning op, waardoor de dwang alleen maar erger werd. Niet de juiste oplossing dus.

Een artikel heeft Kevin de uitslag gegeven. Hij voelde zich begrepen door dat artikel. “Ik stond voor de spiegel te lachen en zei: “Ik ben geen homo. Nooit geweest en ik zal het nooit zijn.”

Na ander halfjaar therapie gevolgd te hebben, gaat het nu beter met Kevin. Het leven met HOCD is zwaar maar met de juiste begeleiding gaat het Kevin redelijk af. “Het herstel gaat langzaam en er bestaat geen wonderformule. Het is het lichaam dat moet winnen van de dwang.” Zijn therapie is achter de rug. De vrouw van zijn dromen heeft Kevin nog niet gevonden. “Ik ben rustig op zoek, maar eerst moet de rommel in mijn hoofd helemaal opgeruimd zijn.”

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s