INEKE

‘Hou je nog van me? Ben ik goed bezig? Ben ik vervelend?’ Dit soort vragen spoken dag in dag uit rond in het hoofd van Ineke (50). “Ik heb de hele dag bevestiging nodig. Om gek van te worden.”

ineke hond

Ineke is heel beschermend opgevoed. Ze had een dwangmatige moeder en haar vader nam alle beslissingen thuis. Dit beschermende, veilige wereldje was heel vertrouwd totdat Ineke het ouderlijk huis verliet. Op haar achttiende ging ze samenwonen met haar toenmalige vriend. “Hier uitte de dwang zich pas echt.”

Continu had Ineke bevestiging nodig van haar vriend. Ze was bang om in de goot te belanden. Naast de bevestiging, kreeg Ineke ook last van controledwang. “Ik moest alles twee, vier of zestien keer controleren. Werd ik gestoord door iemand, dan kon ik weer opnieuw beginnen.” Ineke was afhankelijk van haar vriend.

Nadat de relatie stuk was gelopen, is Ineke weer bij haar ouders gaan wonen. Haar vader heeft de hele dag Ineke’s vragen aan moeten horen. In de loop van de jaren is dit alleen maar erger geworden. “Ik kon nauwelijks mijn eigen beslissingen nemen. De mening van anderen was altijd beter dan de mijne. Ik ging mee met de massa.”

    ‘Ik ben 80-100% afgekeurd’

In het voorjaar van 2000 was de dwang van Ineke zo erg dat ze haar bed niet meer uit kwam. In oktober dat jaar werd ze opgenomen in een kliniek voor angst- en dwangstoornissen, het UMC. Hier is ze er pas achter gekomen dat ze obsessieve-compulsieve stoornis (OCS) had. “Ik ben zeven maanden in therapie geweest.” 3,5e maand is Ineke opgenomen geweest en de andere 3,5e maand heeft zij dagbehandeling gevolgd.

In juni 2001 is Ineke ontslagen uit de kliniek. “Ik wilde hier niet weg. Het was te snel voor mij, want de dwang was nog niet over.” Ineke heeft geleerd dat de dwang niet helemaal weg kan gaan. “Dit heb ik moeten accepteren.” Ineke schreef een terugvalpreventieplan dat ze tot de dag van vandaag nog steeds gebruikt om hevige terugvallen te voorkomen.

       ‘Mijn dwang is er altijd, ik kan er nu alleen beter mee omgaan’

De nazorg was heel goed bij het UMC. De dagbehandeling bouwden ze eerst heel rustig af. Van vijf dagen naar vier, van vier naar drie en ga zo maar door. De verpleegkundige van het UMC ging ook mee naar huis om thuis oefeningen te doen. “Mijn vader kreeg ook opdrachten. Zo mocht ik thuis drie momenten per dag helemaal los gaan. Dan mocht ik een kwartier lang bevestiging vragen. De rest van de vragen moest ik opschrijven in een boekje.” De tijd werd alsmaar korter en de momenten werden verminderd. Zo mocht Ineke op een gegeven moment maar één keer per dag, vijf minuten bevestiging vragen. De therapie is door een psychiater en een psycholoog overgenomen. Daarna is de therapie overgenomen door Ineke’s huisarts.

Door haar ziekte is Ineke in de WAO beland. Ze moet zich per dag houden aan een strakke structuur. “Ik ben 80-100% afgekeurd. Hier schaam ik me soms wel heel erg voor.” Nu doet Ineke vrijwilligerswerk, dit is namelijk minder belastend. Ineke slaapt elke dag ook 2,5 uur om zo de prikkels van de dag te verwerken.

In september 2013 was Ineke aan een nieuwe studie begonnen. Uiteindelijk heeft ze dit moeten laten varen. Het ging niet. “Door mijn ziekte kan ik niet meer aan het werk als secretaresse. Wat ik hiervoor wel kon. Mijn dwang is er altijd, ik kan er nu alleen beter mee omgaan.”

‘Jan steunt mij in alles’

Ineke heeft haar huidige partner ontmoet via het OCD-forum. “Ik leerde Jan kennen na mijn behandeling. Ik leefde toen heel geïsoleerd en zat veel achter de computer.” Ze hebben een lange tijd heen en weer gemaild. Al het lief en leed met elkaar gedeeld maar elkaar nog nooit in het echt gezien. Na drie jaar werd het tijd om af te spreken. “We zagen elkaar en de vonk sloeg gelijk over.” Na een jaar zijn ze gaan samenwonen.

Hoe is het om een relatie te hebben met iemand die ook OCD heeft? “Bij ons gaat het heel goed. We zijn echt een team. We weten zo goed wat de ander doormaakt.” Thuis doet Ineke alles, zodat Jan zich vooral op zijn werk kan richten. Deze manier werkt heel goed.

Alles liep op rolletjes, alleen kreeg Jan in 2013 een terugval. Dit omdat hij was gestopt met zijn medicatie. Hij had last van slapeloze nachten, angstaanvallen, suïcidale gedachten en daarnaast ook een ernstige depressie. Hij is in het crisistraject beland, eerst ambulant en daarna klinisch. Ineke volgt nu therapie bij een psycholoog. Jan volgt nu geen therapie. Wel wordt er extra aandacht aan Ineke en Jan besteed. “Dit is fijn want we zijn door onze dwang toch anders dan andere stellen.”

Ineke's 'pil op poten'. "hij zorgt ervoor dat ik drie keer per dag met hem ga lopen, ook als ik me erg slecht voel"

Ineke’s ‘pil op poten’. “Hij zorgt ervoor dat ik drie keer per dag met hem ga lopen, ook als ik me erg slecht voel”

Om een zo rustig mogelijk leven te houden, plant Ineke bewust activiteiten buitenshuis. Zo probeert ze zich aan één grote activiteit in het weekend te houden en één afspraak door de week. “Daarnaast staan mijn hobby’s verdeeld over de week ingepland. Als ik teveel gepland heb, dan wordt ik dwangmatig.” Dit staat allemaal in het terugvalpreventieplan, als Ineke zich daaraan houdt, dan heeft ze een aangenaam leven. “Overschrijdt ik mijn grenzen dan heb ik een onaangenaam leven. Ik moet dus altijd afwegingen maken en dat maakt mij soms verdrietig. Ik kan niet wat ik zou willen.”

Ongeveer een maand geleden zijn Jan en Ineke getrouwd. “Dit was zo’n mooie dag voor mij.” Na 12,5 jaar samen te zijn, en ze zo veel samen hebben meegemaakt, werd het tijd. “Jan steunt mij in alles. Hij stimuleert mij en helpt mij mijn eigen beslissingen te laten nemen.”

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s